Rody Królewskie

Thiru

Dzisiaj drudzy na liście potęg Raashtram. Kiedyś pierwsi... Trudno powiedzieć, czy ich dojściu do władzy bardziej pomógł Daiva czy Kalyana. Kiedy na tron wstępowała ostatnia - jak pokazała historia - z gorącokrwistych Patt, nic nie wskazywało, iż oddadzą władzę jeszcze przed końcem siódmego stulecia. Tymczasem los - a więc jednak Daiva - zarządził inaczej. Zaraza wybuchła nagle. Jak zwykle. Pierwsze zgony przeszły niezauważone - w ciągu kilkudziesięciu godzin umarli wszyscy mieszkańcy Kishanghar. Na ich ciała - jak i martwych kruków, które padły w trakcie posiłku natrafiła jedna z kupieckich karawan Ambah. Dowodzący karawaną nie opanował sytuacji. Ludzie porwali wierzchowce i rozpierzchli się na pięć stron świata, niosąc ze sobą śmierć na całe tereny rodu Kish. Potem wszystko przebiegło szybko. Ziemie Kish od Pattabong dzieliły dwa dni drogi. Nigdy wcześniej i nigdy później szpitalnicy Kalyany nie zanotowali podobnego przypadku - zaraz kładła ludzi w każdym wieku w ciągu jednego dnia. Przeżywało ją od trzech do pięciu osób na tysiąc. Jak gwałtownie się zaczęło tak i gwałtownie skończyło. Po siedmiu dniach było już po wszystkim, wyjątkowa zjadliwość choroby rosła z każdym dniem, uciekinierzy z ziem Bhag nie zdołali przekroczyć szarego pustkowia. Ogółem ofiarami Tygodniowego Moru 623 roku padły rody Bhag, Gon, Hato, Kali, Kish i Patt - z przebywającą właśnie w rodowych włościach królową z rodziną. Zebrana w Asmapurii Rada królewska stanęła po raz drugi odkąd władzę w Raashtram przestali dzierżyć Dakoici przed wyborem nowego władcy - a raczej całej dynastii. Kiedy wybór był już prawie pewny i Atre II z rodu Shiv pewny zwycięstwa oczekiwał na ostatnie głosowanie, dwunastego dnia obrad gońcy przynieśli wieść. Ziemie, na których wybuchłą zaraza zajęte zostały przez Zakon Czarnego Smoka. Nie dotyczyło to tylko ziem rodu Kali, w których stanęły regimenty Mysore. Trzynastego dnia wybrano nowego króla - przedstawiciela jedynego rodu, który mógł jeszcze rywalizować z Shiv - Yashpala syna Rama z rodu Thiru. Shivańczycy zrozumieli ten sygnał, dany im przez resztę rady. Kiedy kolejni Thiru borykali się z długofalową serią potyczek z Islayem, Shiv wykazując posługując się iście elfią strategią przygotowywali się do starcia. 15 Anviyana 740 roku w czasie tradycyjnej audiencji publicznej zatruty bełt ugodził Nimaia syna Sekhara, prawnuka Yashpala. Wybuchła trzynastoletnia wojna domowa, kiedyś znana jako Czerwone Lata, elegancko nazywana dziś II okresem bezkrólewia. Thiru powrócili do władzy dopiero 222 lata później, kiedy konflikt z Shivańczykami został ostatecznie zażegnany. Kartik syn Sikhara II wstąpił na tron 16 Anviyana, aby symbolicznie podkreślić ciągłość dynastii. Następną wartą wspomnienia władczynią była królowa Matka, jak mówi się o Neenie córce Tanu z rodu Indri, żonie wnuka Kartika, Amara. Wszystkie jej trzy córki, z których ostatnai urodziła się gdy Neena miała już 46 lat, zasiadałaby kolejno na tronie. Neena która nie przepadała za swoim mężem i mężczyznami w ogóle w podobnym duchu wychowała swoje córki. Choć wszystkie trzy rządziły sprawiedliwie i przyczyniły się do rozwoju Raashtram, żadna z nich nie wyszła za mąż i nie powiła potomka. Gdy w mroźną noc 23 Puruyana 1162 ostatnia z nich, uwielbiana przez pospólstwo Maya, odeszła do niebiańskich ogrodów, rada królewska, czekająca na ten moment od kilku tygodni rozpoczęła obrady. Panowanie Thiru zakończyło sie ostatecznie. Wszystko się zmienia. Nic się nie zmienia. Minęło tysiąc lat. Thiru wciąż są drugim najbogatszym rodem Raashtram. Shiv wciąż sa przed nimi. Tylko teraz.. teraz to oni mają koronę.

W Asmapurii ród reprezentuje Bhuvan syn Perumala, jak mówią o nim nieżyczliwi, Człowiek O Twarzy Z Kości Słoniowej. Małomówny, skryty, przesyła informacje przez gońców i posłańców, zaprasza wybranych na sekretne spotkania w ogrodach sowjego pałacu z czarnego marmuru, najelegantszej rezydencji w stolicy, która utrzymywana jest w niezmienionym stanie od śmierci królowej Mayi.

Nan

Nan zawdzięczają koronę w herbie najwybitniejszej kobiecie jaka ją nosiła w Raashtram. Młodość Sartiy córki Anu III upłynęła podczas Czerwonych lat, krwawej wojny domowej, jaką toczyli ze sobą Shiv i Thiru. Jej mediacje doprowadziły najpierw do zawieszenia broni, a potem do pierwszych obrad Rady od trzynastu lat. Jej charyzmatyczna osobowość, niepospolita inteligencja i komplet innych przymiotów, w tym uroda z której słynęła, doprowadziły do kompromisu, o jakim sama - jak twierdziła do końca swych dni - nigdy nie marzyła. 5 Dayana Sartia została królową. Nan rządzili Raashtram przez ponad sto lat, jej syn, wnuk i obaj prawnucy kontynuowali dzieło swej matki, jakim było przywrócenie spokoju w królestwie i zażegnanie konfliktu między największymi rodami. Nie była to prosta rola. Bogaci niegdyś Nan w pewnym momencie zrozumieli, iż wsadzili palec pomiędzy drzwi. Kiedy młodszy z jej prawnuków umierał, na łożu śmierci podjął wraz ze swoimi synami ważną dla losów państwa decyzję. Wszyscy trzej zdecydowali się zrzec korony na rzecz Kartika z rody Thiru. Shiv zaś, na osłodę, otrzymali prawne potwierdzenie przyznania im ziem rodów wymarłych podczas tygodniowego moru 623 roku, które w ich imieniu zajął zakon czarnego smoka. Tak oto shivańczykom Nan podarowali Pattabong, Manpur, Manmad, Karungal, Gondal i Pattinam, a Thiru - Asmapurię.

Być może obecnie Nan żałują swej decyzji. Doprowadzili do tego iż oprócz Bijala z rodu Jalor jako jedyni są wymieniani jako ci, którym na sercu leżało raczej dobro królestwa niż własne. Dbają więc od wieków o swój honor i po cichu eksterminują czarne owce rodziny. Cieszą się nieodmienną sympatią Thiru i do dziś oba rody żyją w wielkiej przyjaźni. Również i Shiv odnoszą się do nich z sympatią, dlatego Nan od lat powodzi się niezmiennie dobrze. Wrogów nie mają. Może właśnie o to im chodzi?

Seniorem rodu jest Bhaskar syn Vasava. Niski, drobny, wydaje się bardziej dobrotliwym staruszkiem niźli ważną osobą na dworze. Tymczasem to w jego rezydencji najczęściej dochodzi do tajnych spotkań zwaśnionych i poróżnionych rodów. Urodzony mediator, któremu ufają Shiv, Thjiru, Ban i Mysore.

  1,2,3,4,5