Kapłani to przewodnicy duchowi ludzi w świecie stworzonym przez Jedynego. Oni wskazują innym drogę przez życie, zgodną z Dharmą, jaką na ludzi nałożyli bogowie. Kapłani to Bramini cieszący się najwyższym poważaniem - wyższym niż magowie, wyższym niż możni Kszatrija. Oni są Prawem. Pomagają sądzić przestępców, poświadczają nowe prawa wprowadzane przez króla oraz przez lokalnych magnatów.
Słowo kapłana dla zwykłego, prostego człowieka jest święte i w sprawach duchowych niepodważalne. Są tymi, których modłów i próśb bogowie wysłuchują z najwyższą uwagą. Wyrazem tego są rytuały kapłańskie.

Aby zostać kapłanem, trzeba spełnić pięć warunków:
• Janma - Urodzenie
• Vyapara - Powołanie
• Szinasi - Inicjacja
• Valabish - Próba
• Pramana - Konfirmacja

Kapłanem może zostać człowiek urodzony wśród Kszatrija, Wajsja lub Sindra. Nigdy parias. Według Świętych Zwojów, oprócz właściwego Urodzenia, niezbędne jest także Powołanie - bycie wybranym przez bogów.
Wolni Kapłani biorą sobie uczniów wedle własnej woli. Zorganizowane i działające wewnątrz hierarchii kultu świątynie przyjmują całe grupy uczniów, spośród których wybrane zostaną dzieci zdatne do Próby. Cały ten proces jest niezbyt formalny, lokalne zaś świątynie często mają własne zasady. To, jakie dzieci zostaną wybrane do nauki, jest ostatecznie sprawą nauczających ich kapłanów. Liczy się Próba, Valabish. To ona wykaże, czy dziecko rzeczywiście miało w sobie Powołanie.
Dzieci brane są do nauki najczęściej między dziewiątym a jedenastym rokiem życia, rzadko między dwunastym a trzynastym, prawie nigdy starsze. Próbę przechodzą zwykle w wieku piętnastu lat. Górną granicą jest siedemnasty rok życia; uczeń, który do tego czasu nie przeszedł Valabish, nie może już nigdy zostać kapłanem.

Inicjacja (Szinasi) to obrzęd, w czasie którego dziecko potwierdza swoją chęć uczenia się dróg boga i drogi Człowieka. Obrzędy wyglądają bardzo różnie, każda świątynia przeprowadza własny. Wolni Kapłani często odbierają jedynie od uczniów prostą przysięgę.

Jak długo uczeń pozostaje uczniem, należy nadal do swojej dawnej kasty. Przedstawia się więc tak, jak wszyscy jej członkowie, a jedynie po imieniu swego rodzica (bądź nazwie rodu, jeśli jest Kshatrija), dodaje słowa ''Uczeń/Uczennica świątyni'' - tu imię boga. Przykład: Hina, córka Rity, Uczennica Świątyni Kalyany.

Po okresie nauki przeprowadzana jest Próba (Valabish), w której bogowie mają zadecydować, czy chcą ucznia na swego sługę. Sama jej natura zależy od lokalnej świątyni czy Wolnego Kapłana, jeden element jest jednak niezmienny i wymagany. Uczeń musi zostać przedstawiony piątce nieznanych sobie kapłanów w randze nie niższej niż Alumn. Dopiero po zaakceptowaniu ucznia przez całą piątkę kapłanów następuje właściwa Próba - zależna od tego, co zaplanowała świątynia lub Wolny Kapłan. Może to być piętnastodniowy ścisły post, Próba Ognia czy też roczna praca w szpitalu.
Po pomyślnym zakończeniu Próby na ciele ucznia wypala się symbol boga, aby zawsze mógł udowodnić swoje kapłaństwo i aby nigdy nie próbował go z siebie zrzucić. Od tej chwili jest własnością bogów, nie może zostać żołnierzem, magnatem, magiem, ani nikim innym niż tylko tym, czym jest - kapłanem. Koniec kapłaństwa prowadzi tylko przez Małą Śmierć - zgon, lub przez Wielką Śmierć - strącenie w szeregi pariasów.

Od chwili przejścia Valabish uczeń staje się Hierodulem i rozpoczyna swoją Konfirmację. Pramana to test służby. Kapłan musi całym swoim życiem udowodnić, że jest prawdziwym sługą swojego boga. Najprostszym sposobem przejścia Konfirmacji jest przeżycie dziesięciu lat w służbie boga bez ściągnięcia wstydu na siebie i swój kult. Jest to najczęstsza droga. Rzadszą jest dokonanie czegoś szczególnego, czynu niezwykle godnego w oczach bóstwa (i oczywiście wyższego kapłaństwa).
Czy Konfirmacja zajmie dziesięć lat, czy rok, kończy się uznaniem wyższego statusu kapłana - podniesieniem go do rangi Alumna. Jeśli po dziesięciu latach wyżsi rangą kapłani nie uznają Hierodula godnym, pozostanie on na zawsze Hierodulem. Nigdy już nie awansuje, chyba że wskutek naprawdę niezwykłego czynu, którego by dokonał.

Rangi

Rangą Pierwszą jest Hierodul. Hierodul to zwykły kapłan. Może być uczniem Wolnego Kapłana, albo podlegać formalnemu kultowi. Nigdy nie wolno mu brać sobie uczniów, może ich tylko uczyć, jeśli dostanie takie polecenie Większość kapłanów przez całe życie pozostanie Hierodulami.

Rangą drugą jest Alumn/Alumna. Dostępuje jej kapłan, który przeszedł swoją Pramanę. Może być rangą niską lub wysoką, zależnie od tego gdzie kapłan żyje. Alumn w stolicy to nic szczególnego. Na zapadłej prowincji może jednak mieć pod sobą kilkanaście wiosek z osadzonymi w nich Hierodulami. Wolno mu również odłączyć się od zorganizowanego kultu i zostać Wolnym Kapłanem.

Rangą Trzecią jest Celebrant. Celebranci to najczęściej zwierzchnicy świątyń położonych w miasteczkach, mający pod sobą kilku lub kilkunastu Alumnów i do kilkudziesięciu Hieroduli.

Rangą Czwartą jest Archont. Archont to święty człowiek, niemal zawsze pełniący funkcję zwierzchnika religijnego całej prowincji, czasem głowy niezwykle szanowanej świątyni (w stolicy lub innym wielkim mieście). Archontów jest ledwie kilkudziesięciu w każdym kulcie i to oni wybierają spośród siebie Hierokratę.

Piąta i najwyższa ranga to Hierokrata. To zwierzchnik kultu - więcej mówić nie trzeba. Niemal zawsze wybierany jest w czasie Konklawe przez i spośród Archontów, ale zdarzyło się dwa razy, że Hierokratą wybrany został powszechnie szanowany Wolny Kapłan (raz Alumnus, raz Celebrant).

Relacje między rangami wewnątrz jednego kultu są proste - niższy słucha wyższego. Pomiędzy kultami różnie to bywa, jednak zazwyczaj kapłan traktuje kapłana innego kultu wyższego o dwie rangi jak kapłana własnego kultu wyższego o rangę.