Wojsko składa się z przymusowych poborowych, a także ochotników. Służba trwa 20 lat i jest szansą na awans społeczny, co często przyciąga w wojskowe progi ubogich Wajsja, którzy nie mają szans na odziedziczenie ziemi. Stanowią oni zazwyczaj wszelkiego rodzaju piechotę. Ciężką kawalerię tworzą Kshatrija, tak samo jak kastę oficerów. Najczęściej oficerowie armii od wielu już pokoleń pochodzą z tych samych rodzin. Sindra rzadko zasilają szeregi wojska.

Podstawą armii na polu bitwy stanowią potężne kilkutysięczne batalie pikinierów, wspomagane harcownikami i kawalerią. W składzie batalii, prócz ludzi uzbrojonych w długie oburęczne piki, znajdziemy też ciężkozbrojnych specjalistów, wyposażonych najczęściej w halabardy lub długie ciężkie miecze. Harcownicy, zazwyczaj w postaci strzelców i lekkiej piechoty do ich ochrony, spełniają w bitwie funkcje pomocnicze; osłabiają batalie wroga, prowadzą akcje zaczepne, wypracowują przewagę taktyczną. Ciężka kawaleria wykorzystywana jest do zadania silnego ciosu, kiedy piechota wypracuje jej taką możliwość. Lekka raashtramska jazda służy głownie do zwiadu: zdobywa informacje o ruchach armii wroga i stara się utrzymać pozycje własnej armii w tajemnicy.

Powszechnie stosowaną bronią strzelecką są łuki, choć od niedawna, spotkać można też kusze. Przy oblężeniach stosowane są liczne i wymyślne machiny takie jak: tarany, balisty, onagery, oprócz nich techniki takie jak podkopy, wieże oblężnicze, głód i wróg wszystkich chyba ludzi – zdrada. Przeciwko nim stają masywne budowle. Te obecnie najczęściej spotykane posiadają grube, wysokie mury obronne, częstokroć otoczone fosą.