Drogi przejścia

Semgisz, syn Orruka z Zakonu Morowej Panny. Śmierć jest wielką tajemnicą, niezgłębioną dla śmiertelnych. Należy jednak pamiętać, że Kalyana czuwa nad nami w tej ostatniej godzinie i dzięki niej możemy dokonać przejścia. Aby ułatwić duszy drogę do Purushy należy dopełnić obowiązków pogrzebowych, jakie zostały nam przez niego objawione ustami natchnionych proroków. Znamy wiele rodzajów pochówku, w różnych częściach królestwa czyni się to różnie; także w zależności od okresu historycznego zmieniały się owe sposoby. Trzeba jednak pamiętać, że cztery opisane przeze mnie drogi przejścia, a jedna przemilaczana uznane są za jednako słuszne i wiodące wprost do Agartha.

W pierwszych wiekach istnienia Rashtram korzystano z Drogi Ziemi - dokonywano ceremonialnego pogrzebania ciała w ziemi, aby jego materia mogła na powrót zjednoczyć się z materią świata - powrócić do Tattvy. I była to dobra droga. W trakcie wojen z Petrem Verkai okazało się jednak, że ten sposób pochówku nie zabezpiecza ciał naszych przodków przed zbezczeszczeniem za pomocą mrocznej magii - potęga Przeklętego pozwoliła mu wykorzystać zachowane doczesne resztki jako prostej Ścieżki-w-Drugą-Stronę - wyrwać dzięki temu dusze z łona Purushy i uwięzić je na powrót w ciałach. Tak powstały Nie - Umarłe istoty, tak smucące naszą Panią. Dziś nie stosuje się przejścia Ścieżką Ziemi praktycznie wcale. Jedynym wyjątkiem są niektóre Klany zza Gór Smoczych - ich wielcy wodzowie ciągle chowani są w ziemnych grobach, nad którymi usypuje się potężne kurhany. Są one strzeżone przed zbezczeszczeniem przez potężne klątwy i zaklęcia, na co jedynie na południu nieliczni jedynie mogą sobie pozwolić.

Przeto, aby więcej nie dopuścić do zadawania cierpień naszym zmarłym, po zwycięstwie nad Przeklętym poczęto powszechnie stosować Drogę Ognia - proces ciałopalenia. Jeżeli ciało zostanie strawione świętym ogniem, a popioły rozsypane na pięć stron świata wtedy również materia naszych ciał wraca to Tattvy, a dusza się uwalnia i zmierza do Purushy. To uniemożliwia złym mędrcom i duchom uwięzienie duszy, gdyż nie istnieje żadna prosta Ścieżka-w-Drugą-Stronę. Ciałopalenie powszechne jest w całym Rashtram, w większości wolnych księstw, w królestwach Elfów na zachodzie i wśród krasnoludów, a także u Dakoitów. W Raashtram prochy zmarłych rozsypuje się na polch kremacyjnych, miejscach spełniających rolę cmentarzy.

Droga Powietrza stosowana jest w niektórych miejscach na południowym zachodzie oraz - czym zostałem wielce zaskoczony - przez niektóre Klany barbarzyńców. Polega ona na pozostawianiu ciał na zbudowanych na wysokich drzewach specjalnych platformach, aby szczątki stały się pokarmem dla ptaków - będących przecież uosobieniem boskich myśli. Co dziwne - pochówek ten również uniemożliwia wykorzystanie ciał w jakimkolwiek złym celu - wiatr, święty oddech Tattvy, zrywa w ciągu pięciu dni wszelkie połączenie duszy z ciałem, tak że dusza staje się całkowicie wolna.

Droga Wody polega na umieszczeniu zmarłego w niewielkiej łodzi lub tratwie i wypuszczeniu jej na morskie wody. Zwyczajowo odchodzą w ten sposób, rzecz jasna, żeglarze i mieszkańcy wybrzeża - zarówno w Rashtram, jak i wśród elfów, barbarzyńców i w wolnych księstwach. Także ten rodzaj pochówku zabezpiecza duszę przed wyrwaniem z łona Purushy - woda morska jest bowiem słoną krwią Tattvy i chroni swą świętością powierzone jej ciała, tak długo, jak są nią przesiąknięte.

Ostatni piąty sposób tajemnym jest, mawiaja, że przenosi on duszę wprost do Sechet Jaru i jedno kapłani wysoko wtajemniczeni znają jego sekrety.

Zatem pięć jest sposobów, cztery znane drogi a jedna tajemna.

Jednakże pamiętać należy, że najwłaściwszą i bezpieczna wielce jest Droga Ognia - Połączenie duszy z ciałem zostaje zerwane najszybciej, odcięta jest droga powrotu, tak, że dusza nie zostanie nigdy zmuszona do służby złym magom, ani demonom.